NEREDE KALMIŞTIK?

En son aylar önce evlilik yıldönümümüzde tek cümlelik bir post yazmışım. O da bir cümlelik. Ve bu yazıma bile yorum yapan dostlara çok çok teşekkürler. 

Yaklaşık 7 aydır şehirlerarası otobüsle işe gidip geliyorum. Ev Ereğli-iş Düzce'de ve işyerinde blogları ziyaret şansım malesef yok. Eve geldiğimde uyumadan önce tüm işlerimi halledecek sadece 3 saatim kaldığı için fırsat bulup da bloglarınızı dolaşamıyorum. Sizleri çok özlüyorum. Sanırım biz İstanbul'a dönene kadar da bu böyle devam edecek. 

Tembelleştim mi yazma konusunda? Aslaaa. Yazmak benim hayatımın çok çok önemli bir değeri ve bunu bırakmam mümkün değil. Otobüste okuması kolay olduğu için sürekli twitterdayım. 3186 kişilik harika bir follower grubum var. Onlarla yazışmasam şimdiye kafayı yerdim herhalde. Sayelerinde yolun uzunluğunu hissetmiyorum bile.Bir çok insanın dayanamayacağı bir şeyi eğlence haline getirebildiğim ve mutluluğu hala içimde taşıyabildiğim için kendimle gurur duyuyorum.

Bunun haricinde hayat güzel gidiyor. Yeğenim Beril büyüdü.Haftaya 2. yaşgününü kutlayacağız ve ben de Adana'da olmak için biletimi aylar önceden ayırttım. Veeee asıl güzel haber bir yeğenim daha geliyor. Diğer kızkardeşim Aslı da 5 haftalık hamile.İnşAllah o da sağlıkla bebeğini kucağına alır. Ve de bebek isteyen herkes bu mutluluğu tadar umarım. 

Hani yıllar önce leyleği havada görmüştüm ya, bu yıl yine uzun uzun baktım göç eden leyleklere. Seyahat olayını seviyorum ve devam etsin istiyorum :) Fırsat buldukça Adana'ya haftasonu kaçamakları yapıyorum, Ereğli ve çevresini keşfediyorum, yeni arkadaşlar ediniyorum, yeni lezzetler tadıyorum, balkonumun muhteşem manzarasının tadını çıkarıyorum.Veeeee....

Yeni postlarda görüşmek üzere blog dünyasına tekrar MERHABA diyorum.