38 YIL

38 yıl bir adamı sevmek. Ve 38 yıl boyunca onun tarafından sevildiğini bilmek. Ne güzel. Ve bundan 7 yıl önce,  verilen onca emeğe, hastahane köşelerinde geçen 6 yıla rağmen sevdiğin o adamı kaybetmek. Ne acı. 

Bugün annemle babamın evlilik yıldönümleri. Babam, Diyarbakır'ın bir dağ köyünde, ahırdan bozma odasında günlüğüne yazmış "Bir gün evlenebilecek miyiz acaba?" diye.Umutsuzmuş o günlerde. Hayalleri gerçek olmuş sonra. Evlenmişler. Hep mutlu gitmemiş evlilikleri, kavgalar da olmuş tartışmalar da. Güzellikler de. Ama son noktayı son nefesinde "Seni seviyorum diyerek" koymuş. O " seni seviyorum" silmiş tüm kötü anıları geride güzellikler kalmış.

Ve ölümünden sonra ilk evlilik yıldönümlerinde babamın ona yazdığı bir notu bulmuş annem. Zamanın ötesinden gibi yazılmış bir not. Bir yıl önce yazılan, ama babam kaybettiği için bulamayıp yenisini yazdığı notu, bir yıl sonra çamaşır makinasının arkasında bulmuş.Tam da kocası olmadan geçirdiği ilk evlilik yıldönümünde. "Seni seviyorum güzel hemşirem benim. İyi ki varsın iyi ki evlendik seninle" yazan.Sanki biliyormuş gibi benim yolladığım bir sepet gül gelmiş notu bulduktan bir kaç dakika sonra. Aradığında hüngür hüngür ağlıyordu annem. Bir kez daha anladık o gün insanlar ölse de sevgiler ölmüyor ve sevdiklerimiz bir yerlerden hala izliyorlar, ve sevmeye devam ediyorlar bizi. 

Evlilik yıldönümünüz kutlu olsun canım annem ve rahmetli babam. Herkesin sizinki kadar uzun süren böylesi büyük bir sevgiyi yaşayabilmesi dileği ile.