Pazar günü duydum acı haberi. Bir yumru oturdu boğazıma televizyondaki haberleri izlerken. Ve bayraklara sarılı şehit cenazeleri bir bir taşınırken uçaklara; gözyaşlarımı tutamadım. Hiç tanımadığım, beni hiç tanımayan ama bizler için şehit olan canlar için hıçkıra hıçkıra ağladım.
Pazartesi günü neredeyse kentteki tüm evlerin balkonlarında bayraklar asılıydı. Şehidini karşılamaya hazırdı Ereğli. Öğle ezanında Ereğli halkı sahildeki caminin önündeydi. Herkesin elinde bayraklar, gözlerde yaş. Ve bir kaç adımı ötemizden geçen şehidimizin cenazesi. Hayatının baharında, daha 20 yaşında o sahilde kız arkadaşı ile elele yürümesi gerekirken; ay yıldızlı bayrağımızla kaplı bir tabutun içerisinde, asker arkadaşlarının omuzlarındaydı Ramazan. Dualar okundu, namazı kılındı. Hoca "hakkınızı helal edin" dediğinde "Helal olsun" diye bağırdık hep bir ağızdan. Ne hakkımız vardı ki üzerinde. Sonra sloganlar başladı. hep bir ağızdan... "Şehidim hakkını helal et bize..." Ve son bir kez top arabasının üzerinde veda etti memleketinin sokaklarına, halkına, denizine, sahiline, köyüne Ramazan.
Bu kan neden akıyor neden durdurulamıyor yıllardır bilmiyorum. Tek bildiğim içim acıyor. Ve her geçen gün yeni şehit haberleri geldikçe öfkem artıyor bu kanı akıtanlara ve bu kanı durdurmakta başarısız olanlara.
2 cici yorum:
Haklısın huysuz balık
Ne hakkımız var ki onların üstünde aksine biz onlara hayatlarını borçlanıyoruz. Yaşayamadıkları sevgiyi aşkı göremedikleri güzel günleri...
Buna engel olanlara ve bu engelleri ortadan kaldıramayanlara ise içimizde öfke kabarıyor.....
Esincim blogum olmadigi zaman, icim haricinde nete girmiyorum diyebilirim. ozlemisim okumayi.
bi blog da ben actim ama sizlerinki kadar okunasi bisey degil simdilik. hamileyim ve bulantilarim falan var, oyle cok yazamiorum ama bol bol okuyorum.
mucx!
Yorum Gönder